Zjednoczone Emiraty Arabskie. Co warto wiedzieć przed wyjazdem?

Planując podróż na Półwysep Arabski, łatwo sprowadzić Zjednoczone Emiraty Arabskie do panoramy Dubaju i luksusowych hoteli. Tymczasem to federacja siedmiu emiratów, w której pustynia sąsiaduje z górami, mangrowcami i wybrzeżem Zatoki Perskiej. Wyjaśniam, gdzie leży ten kraj, czym różnią się poszczególne emiraty, jaki klimat panuje na miejscu i jak rozsądnie przygotować wyjazd z Polski.

Gdzie leżą Emiraty i czym właściwie są

Emiraty leżą w Azji Zachodniej, na południowo-wschodnim krańcu Półwyspu Arabskiego. Od południa i zachodu graniczą z Arabią Saudyjską, a od wschodu z Omanem. Północną część kraju oblewają wody Zatoki Perskiej, natomiast fragment wybrzeża wschodniego wychodzi na Zatokę Omańską.

To państwo federalne utworzone 2 grudnia 1971 roku. Federację tworzy siedem emiratów, czyli jednostek rządzonych przez własne rodziny panujące. Abu Zabi jest stolicą państwa i największym emiratem, a Dubaj pełni funkcję najważniejszego centrum biznesowego i turystycznego.

Powierzchnia kraju wynosi około 83 600 km², czyli mniej więcej tyle, co obszar Austrii. Większość terytorium zajmuje pustynia, ale obraz państwa nie jest jednolity. Na wschodzie pojawiają się góry Hadżar, na północy skaliste doliny, a na wybrzeżu płytkie zatoki i lasy namorzynowe.

Siedem emiratów i siedem różnych pomysłów na podróż

Największy błąd początkujących turystów polega na traktowaniu całego kraju jak jednego wielkiego Dubaju. Każdy emirat ma własny charakter, a przejazd między nimi często pozwala zobaczyć więcej niż kolejny dzień w klimatyzowanym centrum handlowym.

Największą różnicę odczuwa się między zachodnim wybrzeżem a Fudżajrą. Dubaj i Abu Zabi są miejskie, rozległe i bardzo intensywne, natomiast wschodnia część kraju ma bardziej surowy krajobraz. Sam najchętniej łączę Dubaj z Ras al-Chajmą albo Fudżajrą, bo taki zestaw pokazuje, że Emiraty nie kończą się na drapaczach chmur.

Pustynia, góry i wybrzeże tworzą zaskakująco różnorodny krajobraz

Największą część kraju zajmuje pustynia Ar-Rab al-Chali, która ciągnie się także przez terytorium Arabii Saudyjskiej i Omanu. W Emiratach można zobaczyć zarówno jasne, niemal białe wydmy, jak i pomarańczowe piaski pustyni wokół Al Ain. Popularna przejażdżka samochodem po wydmach jest efektowna, ale spokojny zachód słońca i nocleg w obozie często dają ciekawsze doświadczenie.

Na północnym wschodzie wznoszą się góry Hadżar. Znajduje się tu Dżabal Dżajs o wysokości około 1934 m n.p.m., uznawany za najwyższy szczyt kraju. Region Ras al-Chajmy jest dobrym wyborem na trekking, górskie punkty widokowe i aktywności, których nie da się sensownie zaplanować w samym Dubaju.

Wybrzeże także nie jest jednorodne. Zachodnia linia brzegowa jest płaska i pełna sztucznie przekształconych zatok, podczas gdy okolice Fudżajry mają bardziej naturalny, skalisty charakter. To zupełnie inny typ pejzażu niż wyspy Karaibów, gdzie dominują wilgotne lasy, bujna roślinność i wyraźnie tropikalna atmosfera.

Warto też pamiętać o terenach namorzynowych. Mangrowce w Abu Zabi i Umm al-Kajwajn są ważnym siedliskiem ptaków oraz miejscem organizacji wycieczek kajakowych. Dla mnie to jeden z najlepszych sposobów na zobaczenie spokojniejszej strony kraju, bez hałasu ruchliwych ulic.

Kiedy jechać, żeby nie walczyć z upałem

Klimat jest zwrotnikowy, suchy i bardzo gorący. Od czerwca do września temperatury w dzień często przekraczają 40°C, a wysoka wilgotność na wybrzeżu sprawia, że odczuwalna temperatura bywa jeszcze wyższa. Zwiedzanie w środku dnia może wtedy szybko zamienić się w test wytrzymałości.

Najwygodniejszy sezon trwa mniej więcej od października do kwietnia. W zimowych miesiącach w dzień można spodziewać się zwykle około 20-28°C, choć wieczorem na pustyni i w górach przyda się cienka bluza. Morze pozostaje stosunkowo ciepłe, dlatego ten okres dobrze sprawdza się zarówno na zwiedzanie, jak i wypoczynek.

Latem da się podróżować, ale trzeba zmienić rytm dnia. Najlepiej planować spacery rano lub po zachodzie słońca, a środek dnia przeznaczyć na muzea, galerie i miejsca z klimatyzacją. Przyda się także regularne picie wody, nakrycie głowy oraz krem z wysokim filtrem, nawet gdy większość czasu spędzamy w mieście.

Termin wyjazdu może zmienić również Ramadan. Daty przesuwają się co roku, a w tym okresie część lokali działa w zmienionych godzinach. Nie oznacza to problemów dla turystów, wymaga jednak większego szacunku dla lokalnych zwyczajów, szczególnie w przestrzeni publicznej.

Jak przygotować podróż z Polski

Obywatele Polski mogą przyjechać turystycznie na pobyt do 90 dni w każdym okresie 180 dni bez wcześniejszego ubiegania się o wizę. Przed wylotem trzeba sprawdzić aktualne wymogi dotyczące ważności paszportu, ponieważ przewoźnik lotniczy może odmówić wejścia na pokład przy zbyt krótkim terminie ważności dokumentu.

Walutą jest dirham Zjednoczonych Emiratów Arabskich, oznaczany jako AED. Karty płatnicze są powszechnie akceptowane, ale niewielka ilość gotówki przydaje się na bazarach, napiwki i drobne zakupy. Ceny noclegów i atrakcji mocno zależą od emiratu, sezonu oraz standardu, dlatego budżet warto sprawdzić przed rezerwacją, zamiast zakładać, że cały kraj jest równie drogi jak centralny Dubaj.

W miastach bez problemu porozumiemy się po angielsku, choć językiem urzędowym pozostaje arabski. Przy wyborze noclegu zwracam uwagę na odległość od metra lub głównych dróg, bo atrakcyjna cena hotelu na obrzeżach może oznaczać długie i kosztowne przejazdy. W Abu Zabi i Dubaju transport publiczny działa dobrze, natomiast przy zwiedzaniu gór i pustyni samochód daje znacznie większą swobodę.

Strój nie musi być formalny, ale powinien być stosowny do miejsca. Na plaży i w hotelu obowiązują inne zasady niż w meczecie, muzeum czy tradycyjnej dzielnicy. Ramiona i kolana warto zakryć podczas wizyty w obiektach religijnych, a fotografowanie ludzi, budynków rządowych i instalacji wojskowych bez zgody może prowadzić do nieprzyjemnych sytuacji.

Co zobaczyć poza najbardziej oczywistymi atrakcjami

Dubaj przyciąga Burdż Chalifą, nowoczesną architekturą i ogromnymi centrami handlowymi, ale nie radzę ograniczać podróży tylko do jego ikon. W Abu Zabi szczególne wrażenie robi meczet Szejka Zajida, którego białe marmurowe dziedzińce i bogate wnętrza pokazują, jak współczesna architektura czerpie z tradycji islamskiej.

W Szardży warto zajrzeć do dzielnicy Heart of Sharjah oraz muzeów poświęconych historii regionu. Ras al-Chajma oferuje natomiast połączenie plaż, pustyni i gór, a Fudżajra pozwala zobaczyć wybrzeże od strony Zatoki Omańskiej. Te miejsca są mniej „pocztówkowe” niż Dubaj, ale często zostają w pamięci na dłużej.

Dobry plan na pierwszy wyjazd to trzy lub cztery noce w Dubaju, dwie w Abu Zabi oraz jeden dzień przeznaczony na góry lub pustynię. Jeśli interesuje Cię geografia bardzo różnych środowisk, po tej podróży ciekawym kontrastem będzie także Ekwador, gdzie na małej przestrzeni spotykają się wybrzeże, Andy i wyspy Galapagos.

Nie próbowałbym odwiedzać wszystkich siedmiu emiratów podczas krótkiego urlopu. Lepiej wybrać dwa lub trzy regiony i zostawić czas na odpoczynek, bo odległości, korki oraz upał potrafią znacząco wydłużyć nawet prosty przejazd.

Jak zapamiętać ten kraj przed pierwszym wyjazdem

Najprościej myśleć o Emiratach jak o połączeniu nowoczesnych metropolii, pustynnego wnętrza i górskiego wschodu. Dubaj daje tempo i spektakularne budynki, Abu Zabi pokazuje spokojniejszą, bardziej kulturalną stronę federacji, a Ras al-Chajma i Fudżajra pozwalają odpocząć od miejskiego przepychu.

Jeśli wybierzesz sezon od października do kwietnia, zaplanujesz przerwy w najgorętszej części dnia i uszanujesz lokalne zwyczaje, podróż będzie znacznie wygodniejsza. Najciekawsze doświadczenie daje nie sama lista atrakcji, lecz zestawienie kilku różnych krajobrazów, dzięki któremu widać, że ten niewielki kraj ma znacznie więcej do zaoferowania niż jego najbardziej znane wieżowce.